6- شکستگیها وbone health

4.8-در افراد بالغ و مسن دیابتی معاینه روتین از نظر شکستگی و ریسک ان باید انجام شود. ریسک فاکتورها واحتمال بیماریهای همراه در جدول جداگانه ذکر شده است.

4.9-در افراد دیابتی مسادی بالای 65سال ویا چوانتر های دیابتیی و  با ریسکهای بیشتر هر ۳-۲ سال با استفاده از تست dual-energy-xray absorbtiometry دانسیته مینرال استخوانی را ارزیابی می کنیم.

4.10-در انتخاب داروهای پایین آورنده قند خون در افراد دیابتی، روی داروهای پتانسیل  سلامت اسکلتال تمرکز کنیم .اگر ریسک فاکتور شکستگی وجود داشته باشد در انتخاب داروی قند خون داروی کاهش دهنده استخوان مانند تیازولیدون ها مانند Pioglitazon و سولفونیل اوره هارا با ااحتیاط کنیم.

4.11-در افراد دیابتی با احتمال ریسک بالای شکستگی ، هدف درمانی قندخون را برای هرشخص جداگانه تعیین کنیم. برای کاهش احتمال افتادن falling داروهایی که هایپوگلایسمی کمتری می دهند انتخاب کنیم .

4.12-در افراد دیابتی استفاده  از کلسیم ( mg/day   1200-1000) و ویتامین d3  مجاز روزانه، از طریق انتخاب نوع غذا ومکمل های غذایی supplment  مد نظر قرار دهیم و مطمن شویم که بخورد..

4.13a- برای افراد  دیابتی که افزایش ریسک شکستگی شامل :1- دانسیته مینرال استخوانی پایین (T-SCOREمساوی یا کوچکتر -2.5) دارند ،2-تجربه شکستگی قبلی دارند یا 3- یاFracture Risk Assesment Tools Score  (برابر یا بزرگتر 3% برای سکستگی ران یا هیپ و برابر یا بالاتر 2% شکستگی استخوانی بزرگ ) درمان داروهای استئوپروزیس در نطر گرفته شود.

داروهای انتی ابزوربتیو واستئوانابولیک استفاده نکنند.

4,13b برای افراد  دیابتی ، با یک    T-SCORE بین -2.0 و -2.5  یا در حضور ریسک فاکتور های اضافی شکستگی  ممکن است درمان  در نظر گرفته شود.

در هر دو نوع دیابت 1و 2 در زن و مرد شکستگی سر فمور یا هیپ افزایش می یابد.در تایپ 1 استئوپروز یا پوکی استخوان وجود دارد ولی در تایپ2 با وجود تراکم استخوانی بالا افزایش شکستگی سر فمور وجود دارد.دستورات پیشگیری از شکستگی مانند افراد عادی می باشد و شامل فراهم کردن ویتامین D می باشد. برای دیابتیک نوع 2 داروهای دسته تیازولیدین دیونها و SGLT2 ها با احتیاط استفاده شود.